maszyna/track_uneven_doc.md

Nierówności toru

Opcjonalne atrybuty wpisu toru, przed endtrack:

node -1 0 tor1 track normal 100.0 1.435 0.15 25.0 20 0 flat vis
rail_screw_used1 6 1435mm/tpbps-new2 0.2 0.5 1.1
0.0 0.2 0.0 0.0
0.0 0.0 0.0
0.0 0.0 0.0
0.0 0.2 100.0 0.0
0.0
uneven 18
unevencross 25
jointdip 6
endtrack

atrybut	dotyczy	opis
uneven <mm>	normal, switch	największa odchyłka toku szynowego na cięciwie 10 m; 0-100, domyślnie 0
unevenup <mm>	normal, switch	składowa w pionie, osobno od uneven
unevenside <mm>	normal, switch	składowa w poziomie, osobno od uneven
unevencross <mm>	normal	składowa przechyłki, osobno od uneven; rozjazd jej nie ma
jointdip <mm>	normal	głębokość zapadnięcia na styku szyn; 0-100, domyślnie 0,4 składowej w pionie

Składowa niepodana przyjmuje wartość uneven. Na przykład sam bok to unevenside 30, a same zapadnięcia na stykach to jointdip 6.

Wszystkie są też w edytorze, w panelu toru, w sekcji „Ride and sound”. Na drogach, rzekach i obrotnicach są ignorowane.

Jaką wartość wybrać

uneven odpowiada kolumnie „nierówności pionowe” z instrukcji PLK Id-14, załącznik 1 (klasa C):

prędkość [km/h]	20	40	60	80	100	120	160
uneven [mm]	50	35	25	18	14	10	6

Tor w dobrym stanie to według instrukcji połowa tej wartości (klasa A), w dostatecznym 3/4 (klasa B).

Tor z uneven 18 mierzy się tak (tests/unit/test_track_uneven.cpp), w nawiasie limit Id-14 dla 80 km/h:

parametr	wynik	Id-14
nierówności pionowe	18 mm	18 mm
nierówności poziome	19 mm	17 mm
wichrowatość na bazie 5 m	17 mm	16 mm
szerokość toru	±10 mm	+10/-8 mm
przechyłka	20 mm	20 mm
wskaźnik J	6,1	5,3

Jak to działa

Nierówność to pole przesunięć zależne od położenia na mapie, złożone z fal o długości 5-42 m. Nie ma w nim losowania: to samo miejsce wygina się tak samo przy każdym uruchomieniu. Przesunięty tor dostaje fale z nowego miejsca.

Każda składowa łączy się osobno:

• Tor z torem: na styku obowiązuje mniejsza z dwóch wartości, a każdy tor dochodzi do niej płynnie na 20 m. Wolny koniec toru leży w projekcie.
• Rozjazd: wszystkie jego drogi mają jedną wartość. Rozjazdy złączone bezpośrednio przyjmują najmniejszą ze swoich. Dołączony tor dochodzi do wartości rozjazdu, także większej od własnej. Tor bez danej składowej trzyma w niej cały rozjazd w projekcie.
• Styki: zapadnięcia są co fSoundDistance, na długości 6 m, i biegną dalej przez kolejne tory o tym samym odstępie. Stukot osi wypada w miejscu zapadnięcia. Przy odstępie 6 m lub mniejszym oraz na rozjazdach zapadnięć nie ma.
• Przechyłka: dolicza się do projektowej. Jest pochyleniem w planie mapy, więc tory wpisane ku sobie spotykają się na tej samej przechyłce. Na rozjazdach tylko ta wynikająca z fal, bez osobnego siadania toków.

Za nierównością idą szyny, podsypka, sleepermodel, osie, przechył pudła i bujanie kabiny.

Nie idą za nią modele z includów (np. napędy i podkłady rozjazdów), teren ani sieć trakcyjna, więc przy dużych wartościach szyna rozjeżdża się z takim modelem o kilka centymetrów.

Fizyka bierze promień łuku i pochylenie z projektu, więc nierówności nie zmieniają tych wartości, a do wykolejeń dokładają tylko przechyłkę, ok. 0,06 m/s² przy uneven 18 wobec progu ok. 3,2 m/s².

Wydajność

Tor z nierównością ma geometrię co 2 m zamiast co 10 m na prostych. Rozjazdy zachowują swój podział.

Zmierzone (kamera w ruchu lub kabina, 1920×1080):

scena	bez flag	z flagami 18/35
Bałtyk, 56 km torów: wierzchołki	0,56 mln (ok. 27 MB)	2,17 mln (ok. 104 MB)
Bałtyk: najdłuższa klatka w przelocie	31,5 ms	64 ms
td.scn, jazda 120 km/h: klatka	2,73 ms	2,93 ms

Koszt rośnie z liczbą oflagowanych torów, a najdłuższe klatki pojawiają się przy budowaniu geometrii kolejnych sekcji. Sama jazda po takim torze praktycznie nie kosztuje: ok. 0,3 µs na oś w kroku fizyki.